ชีวิตช่วงนี้ก็ไม่มีอะไรมากมาย…. ยกเว้น…. ทำตัวโง่เอง…   สองวันก่อน เข้าห้องน้ำที่โรงเรียน ระหว่างที่กำลังติดกระดุมกางเกง ก็เหมือนมีอะไรหล่นลงไปในโถส้วม อะไรวะ !!! เหี้ย มือถือกูนี่หว่า… จับขึ้นมา ยังโง่ เอาน้ำล้างอีก ด้วยความมึน  (จริงๆ แค่ฉี่นะ)   แล้วก็กะว่าจะใช้ Hand Dryer  เป่า  อ้าวเสือกไม่ติด  เหี้ย  ใช้ Paper Towel เช็ด สักพัก อ้าวจอ Touch Screen ใช้ไม่ได้แล้ว    พอดี Ray บอกว่า เออ ไปศูนย์ Samsung ที่ Granville   

    วันต่อมา ก็เลยไปกันหลังเลิกเรียน…. ไปถึง เจ้าหน้าที่ มันก็เปิดตรงที่ Charge Battery  ให้ดู เอ่อ  สนิมกินแล้วง่า  Environment corrosive  มั๊ง ที่ฟังออก แสรดดด แล้วก็บอกว่า ถ้าจะซ่อมประมาณ 700$  แสรดดด กูซื้อใหม่ ในราคาที่ถูกกว่าประมาณ ครึ่งนึงได้  

   แต่เพื่อนโทรมาบอกว่า เค้าซ่อมได้ มั๊ง….    ก็คงจะเอาให้เค้าเอาไปซ่อมก่อนแหละ    

   แต่ถ้าส่งไปไทยเนี่ย ก็ซ่อมได้แน่นอน แต่ก็กลัวว่า มันจะเอาอะไรของกูออกไปรึเปล่า….   ไม่ค่อยมั่นใจ MBK เท่าไหร่นะ

    ในวันเดียวกันก็ไปแวะที่ Strathfield  กับ Ray แล้วก็ Mohammad    ก็นั่งดูนู่นดูนี่ นักเรียน สาวๆ หนุ่มๆ มัธยม  น่าร้ากกกกก  เกาหลี เยอะจริงๆ  ฮ่าฮ่า  อารมณ์ดีขึ้นเยอะ หลังจากมือถือพัง   แต่ก็น่าเศร้านะ  เดินกันมาเป็นคู่ๆ แสรดดด  

    แล้วก็ไปร้อง คาราโอเกะ กัน  อ่านมะออก แถม index ทำให้ หาเพลงยากด้วย     แต่ก็หนุกดี     สักพัก Hollie ก็มา แล้วก็ไปกินข้าวกัน  แล้วก็กินเบียร์สัก สองแก้ว แล้วก็กลับ…. 

     ระหว่างกินข้าว  ก็คุยกันเรื่อง เวลากินข้าวเย็นเนี่ย มันผ่อนคลาย แล้วก็นั่งคุยกัน สบายๆ    แต่  Ray บอกว่า คนเกาหลี กินข้าวเช้า 5 นาที กลางวัน 5 นาที เย็น 10 นาที  ทำงาน ตั้งแต่เช้าถึงเย็น    เค้าสร้างประเทศของเค้าจาก ไม่มีอะไร จนเป็น 1 ใน 10 ประเทศที่พัฒนาแล้ว….    เค้าไม่มีกล้วย ไม่มีต้นมะพร้าว หน้าหนาวก็หนาวโคตรๆ    ไม่แปลกที่เวลาเค้าไป เมืองไทย เค้าจะบ้าต้นมะพร้าว ต้นกล้วย  ฮ่าฮ่า   แต่ก่อน กล้วยที่เกาหลี ขายลูกละ 5$  เอ่อ มันโคตรจะแพงเลยว่ะ  เพื่อนจะได้ก็ต่อเมื่อสอบได้ที่หนึ่ง   โห    เราเด็กไทยฟังแล้วก็ โห เออ ว่ะ  เมืองไทยแม่งมีทุกอย่าง ถ้าอยู่ต่างจังหวัด เราไม่มีอะไรเราก็มีชีวิตอยู่ได้  แต่มันก็ทำให้เรากลายเป็นคนขาดความกระตือรือร้น ประเทศก็เลยไม่พัฒนาสักที ทั้งๆ ที่ทรัพยากรของเราดี (ยกเว้นทรัพยากรบุคคล) ฮ่าฮ่า